قرار و بى قرارى شهر

من از خانه هاى خيلى منظم خوشم نمى آيد. از خانه هاى مجله اى ، كه احساس مى كنى دست به هيچ چيزى در آنها نمى شود زد. حتى بايد نشستنت روى مبل را هم تنظيم كنى كه در "عكس"خوب بيافتد. از شهرهاى خيلى منظم هم خوشم نمى آيد. اصلا به نظر من نظمِ به غايت ،ديكتاتور است ! تو را در قالب خودش فرو مى برد و نمى گذارد جُم بخورى !
...
چند روزى است آمده ام استانبول ! از در و ديوار برايم پيغام مى رسد كه آنجا چه كنم، چه بخورم و كجا راه بروم. از قدم زدن در كوچه و پس كوچه هاى شهر و در ميانش چاى تركى در استكان كمرباريك نوشيدن بگيريد تا سوار بر كشتى از تنگه ى بوسفور تا درياى سياه رفتن و چشم سياه را به وسعت دريا گستردن . انواع اسم غذاها را شنيده ام كه بايد بخورم و مكان هايى كه بايد بروم و ببينم . همه مربوط به مكان هاى ثابت ، خوردنى هاى معمول و اتفاقات تكرار شونده به جز يكى. دوستى پيغام داد كه برو از دستفروش كنار مترو جوراب رنگى بخر! رفتم دنبال دستفروش و نيافتمش . چشم دواندم ، گفتم شايد دستفروش الان بلوط مى فروشد يا نارپرتقال. شايد از بخش اروپايى رفته است در آسيايى جوراب مى فروشد. شايد نزديك درياى سياه جايى نشسته، چشم سيه دوخته به دريا!
...
يك فرش تركمن در اتاقم داشتم كه پر از اشتباه بود. يك گل هايى اين طرف بودند كه متقارن آن طرف نبودند ، يك جاهايى انگار پشم تمام شده بود ، از ميانه ى راه رنگش عوض مى شد يا نقشش ناتمام مى ماند . اينها در اولين نگاه پيدا نبود ، بايد مثل من به دنبال اين اشتباهات مى گشتيد ،خيره مى شديد به فرش و از يافتن بى نظمى زنده اش كيف مى كرديد. خيال مى كرديد بافنده ى فرش عين ماشين نشده كه  فرش هاى تميز و گران تبريز را ببافد ، حيات دارد ! آدمى است ، اشتباه مى كند !
...
دلم مى خواست روزها وقت داشتم و ساعت ها خيره مى شدم به اين شهر ، كه نه فقط نظمش كه بى نظمى اش هم در ذهن رهگذران گذرانش، مى ماند.

كتايون
فروردين ٩٣
استانبول

اسفند را زيستن

اسفند ماه معلقی است. این را حتی ابرها هم قبول دارند ! و جوانه هایی که گه گاه زودتر از بهار سر بر می آورند از خاک . و باد که می شود نسیم و خورشید که بیشتر می تابد! اسفند نه بهار است نه زمستان ! پا در هواست ! منتظر است! درست مثل من! منتظرم سال نو بیاید بروم کلاس ساز . زنگ بزنم به دوستانی که دلشان را شاید شکانده ام برای آشتی . بهانه به دستم بدهد سال نو که به معشوق سابقم زنگ بزنم تا صدایش از خاطرم نرود ، به خودم وعده دهم که پنچ شنبه های سال نو را هر هفته می روم کوه و  نمی ترسم صدایم را ول می کنم در کوه و بلند بلند آواز می خوانم...

اسفند را آدم زندگی نمی کند. درست مثل همه ی لحظه هاو ساعت ها و روزهای بینابین دیگر زندگی. مثل پشت چراغ قرمز ! یا فاصله ی میان دو عاشقی !  مثل ساعت آخر چهارشنبه سر کار یا بعد از ظهر جمعه ها . یا مثل وقتی که پدر دنا سرباز بوده ، روی دیوار کشیک می داده تا صبح . کمربندش کمرش را می آزرده و تمام آن ساعت ها که قدم می زده روی دیوار ، به فکر سپیده ی صبح بوده که برسد. از دیوار بپرد پایین و کمربندش را باز کند.

شاید پدر دنا باید همان بالا که بود دست می برد به کمربندش کمی شل اش می کرد. شاید من باید همین امروز زنگ بزنم به دوستم که غم از دلش برود. شاید سازم را باید بگیرم دستم در این بعد از ظهر جمعه پنج ضربی اصفهان علیزاده بزنم ! شاید من باید پشت چراغ قرمز بلند بلند صدایم را ول کنم و آواز بخوانم. شاید من باید هر روز عاشق شوم!

شاید ما باید، اسفند را زندگی کنیم که نکند زندگی در انتظار میان دو اتفاق ، برود !

 

کتایون

اسفند نود و دو

تهران

 

" پس بگردید و بگردد روزگار"

از پيش لباس هايم ، مى روم پيش كتاب هايم

از پيش پدر ، به آغوش برديا 

 از ماشين پياده مى شوم، سوار تراموا مى شوم

از بزرگراه هايى كه مرا به تو هنوز نرسانده،  به كوچه ای باریک مخصوص پیاده و دوچرخه

از كوه بلند پرتاب مى شوم به پستى بى نشانه

از دودى كه از كنده ى تهران بلند شده ، به باد مى روم !

سردم مى شود

از باد مى گريزم به آفتاب !

عجب !

برگشتم سر جاى اولم !

مى چرخم

مى چرخد دنيا

مى گردد روزگار

مى غلتد سر من

 به سمت آفتابی

که شمایید

شاید بخندید اما من؛

آفتابگردان شده ام !

و می گردد سر من

به سمت آفتابی که شمایید.

از پیش لباس هایم ؛ می روم پیش کتاب هایم

از پیش پدر ؛ به آغوش بردیا

...

متن من نیز

مانند روزگار

می گردد

و من را مدام

 بر می گرداند

سر جای اولم !

كتايون

بهمن ٩٢

تهران

  

نشمردن

اين اعداد سنگين شده اند .

از ده كه مى شمردم به يازده ، انگار يك سال طول كشيد ! ديگر نشد بشمارم!

 كودك شدم ! به همه ده انگشت دستانم را نشان دادم و گفتم : ده !

لابد صدايى هم گفت : خاله ها و عمو ها ، همين قدر بلد است بشمارد دخترمان. 

حالا به جاى بستن انگشتان در حين شمارش، دارم دانه دانه بازشان مى كنم . سه چهارتايش باز شده اند . لازم نيست روزها را زياد كنى تا برسى به شكلات پنهان در مشتم ! اگر يك باره بيايى كودك تر مى شوم و دست مى زنم . شكلات مى افتد در مقدم راهت . 

اعداد سنگين شده اند .

من ديگر نمى شمرم . 

اصلا بچه تر مى شوم 

انگار حساب نمى دانم چيست !

انگار كتاب نمى دانم چيست !

من مى مانم و خيال!

مى رويم به خيابان

به غذا فروشى هايى كه اين مدت باز شده اند

مى رويم دركه كه مطمئن شويم همه چيز سر جايش هست !

مى رويم بتهوون هزارتا سى دى برايت مى خريم 

مى رويم سينما ، پاپكورن هم مى خوريم!

اصلا نمى رويم ، 

می نشینیم

مى نشينيم به تماشاى شهر !

مشتم را باز مى كنم

دانه

دانه

همين روزهاست كه بيايى .

کتایون

بیستم آذر ماه نود و دو

تهران

یک آیفونوگرافی شاعرانه

 تو را نگاه داشته ام سر انگشتم.کار سختی هم نبود. کافی بود انگشتم را فشار بدهم روی نامت. کپی ! کار تمام شد.  کاری هم از دستت ساخته نیست. اینجا مانده ای.

می دانم. دیگر کم دست آدم کشیده می شود به تنه ی درخت. کاغذ را از تنه ی درخت می ساختند نه ؟ عوضش  بار همه ی لمس ها را انداخته ایم سر این انگشت. خنده را ، گریه را ، دل تنگ را. اصلا چرا جای دور برویم. همین نوشته  را ! فکر می کنی زحمت نگاشتن اش را کی می کشد. همین نوک انگشت !

نگاشتن !

خنده ام گرفت !

مقاومت بس است. تا ابد که نمی توانی اینجا بمانی.باید " پیست" ات کنم.

"پیست" ات می کنم روی این لیوان چای. خوب است؟ اگر نخواستی می گذارمت روی قطره ی باران نشسته بر عینکم. شایدبر آجر دیوار خانه ی کناری یا بر تن لغزان ماهیان این تنگ ، بر برگ گل سفید این گلدان آبی.شاید هم بر روی تنم !

نه دستم نمی رسد ! مگر نه می گذاشتمت بر روی این ابر که سایه ای انداخته بر سرم، نرم !

که مرد نه

ابر شلوار پوش شده ای. 

کتایون

تهران

روز آخر از آبان ماه 92

من و ما

تو برای من خانه بودی ، من برای تو زن !

از این کهنه تر هم می شود دل بست ؟ تازه از من بپرسی قدیمی ها اصلا دل نمی بستند ،فقط عادت می کردند!

موهایم را خیلی وقت است کوتاه نکرده ام. چندین و چند سالی از ته می زدمشان. ته دلم هم دوست داشتم سفید شوند. شبیه این زن فمینیست ها.

حالا دیگر به کلمه ی فمینیست آلرژی دارم. درست مثل بادمجان و سیر و فلفل. کهیر می زنم.

 هنوز به لاک زدن عادت نکرده ام. بلد هم نیستم لاک را نگاه دارم روی دستم. به نیم ساعت نکشیده لب پر می شود. من هم عصبانی می شوم پاکش می کنم. گوشواره دارم ولی همیشه. به کار هم می آید بعضی وقت ها. مثل امروز در ماشین که پلاستیک سی دی آهنگ جدیدم باز نمی شد. یا آن بار که سیم کارت موبایلم در نمی آمد. تازه من که فقط همین استقاده ها را می کنم از ته گوشواره ام. زهرا با سنجاق سرش در رنو را هم می تواند باز کند !

فقط هم گوشواره نمی اندازم . انگشترهایم هم همیشه دستم هستند. یکی سوسن هشت پر است ، آن یکی کهربا. رویش هم " و ان یکاد " نوشته. با آنکه دین ندارم حس خوبی به من می دهد دست کردنش. هر دو را هم مادر برایم خریده. یکی را به بهانه ی تولد ، یکی را بی بهانه. در دست راستم سال هاست سیزده النگوی نقره هست. صبح ها قبل از مسواک زدن آنها را می شمارم. النگوها را بردیا برایم خریده. یعنی آن ها را هم مادر خریده بود از طرف بردیا. بردیا خیلی دوستم دارد ولی حوصله ی این کار ها را ندارد درست مثل پدر . عوضش من و مادر از این بهانه تا آن بهانه – حالا می خواهد عید باشد یا تولد- داریم فکر می کنیم که چه کنیم که خوش تر شود آن یکی و  مطمئنم مادر هنوز هم  دارد فکر می کند از آن طرف.

به جز اینها یک مداد چشم دارم و یک ماتیک قرمز. مداد را همیشه می کشم به چشمم. لبانم را گاهی سرخ می کنم. آن هم هول هولی و یک دستی. پشت چراغ قرمز. نرسیده به خانه ات. آخر بامزه می شود پیشانی ات وقتی سرخ می شود با لبم. من خنده ام می گیرد. تو هم دست دست می کنی تا بروی جلوی آینه و پاکش کنی که من بیشتر بخندم. خودت هم خنده ات می گیرد جلوی آینه. قشنگ هم می خندی.

چای دم شده دوست دارم در لیوان شیشه ای. همیشه هم چایی ام دم است. پس می تواند خیالت از این حیث راحت باشد. غذا دوست دارم بپزم ، اگر برسم و تو خریدها را کرده باشی. ولی ظرف نمی شویم و شلخته ام.

ممکن است در میان حرف زدن از کلمات رکیک استقاده کنم. با مردها بیشتر گرم می گیرم تا با خانم ها. برای همین هم هست که از آرایشگاه زنانه متنفرم. دیالوگ نیمی از زنان حالم را به هم می زند. از ابروهایم هم می توانی این را بفهمی. زیر عینکم پنهانند گرچه. دلم می خواهد اصلا عینکم را هی بزرگ تر کنم که اصلا لازم نباشد بروم آرایشگاه. اصلا بیاید تا پشت لبم. خلاص !

فداکاری مادرانه دارم ، فداکاری زنانه نه ! این طوری حداقل می توانم فکر کنم این دردی که هر ماه، سال هاست می کشم به یک دردی خورده.

بدون تو همه جا می توانم بروم. بدون تو می توانم بخندم.بدون تو حتی می توانم قهقه بزنم. بدون تو نیمه ی گم شده ای ندارم. چه قدر هم از این آهنگ " نیمه ی گم شده ی من " گوگوش بدم می آید. از این قلب های نصفه ی ترک خورده که جوانک ها می اندازند گردنشان هم. آن قلب صورتی های فضای مجازی را که دیگر نگو. لجم را در می آورند.

لابد تو هم لجت از آنها در می آید. اما دوست داشتن مسخره نیست عزیز من. مثل " افسون گل سرخ " است دیگر. من در آن شناور می شوم. تو را نمی دانم.

باز من زیاد حرف زدم. تو هم که همین طور ساکتی.سرت را درد نیاورم:

 تو برای من" خانه" بودی

ولی  من برای تو " زن" نمی شوم !

یعنی" آن  زن" نمی شوم.

کتایون

بیست و پنجم آبان ماه نود و دو

تهران  

عهد ما

گفت : هر کتابی که خواستی رو ببر , فقط شعرها رو نبر. گفتم باشه ولی حافظ سایه رو می برم. بقیه رو می ذارم برات.
حافظ سایه رو شش سال پیش از زهرا قرض گرفتم. یعنی قرض که نه با حافظ سایه ی خودم عوض کردم که قطعش بزرگ تر بود و توی چمدونم جا نمی شد. زهرا هم کتاب پدرش رو داد به من. گفت فقط مراقبش باش. همش با دستای خودش بازش کرده , برام عزیزه. گفتم نمی برمش خوب. گفت نه دوست دارم ببری.
 شش ساله که کتاب همیشه بالای تختم بوده. این قدر بازش کردم که می ترسم جای دستای پدر زهرا دیگه روش نباشه .کتاب هر سال سر سفره ی هفت سینم نشسته و شش ساله شب یلدا برای دوستام باهاش فال گرفتم. یادمه یه بار یکی توی وبلاگش نوشته بود که همه ی مهاجر های ایرانی حتما حافظ همراهشونه. فکر کنم راست می گفت. انگار حافظ اون تیکه از وطنه که می شه کند و آورد. برای من ولی فقط این نبود. یه تیکه از زهرا بود بالای سرم.

چمدون هام رو بستم ! از ایران که می آمدم برام مهم نبود که همه ی بارهام رو بیارم. اصلا دلم می خواست مثل یک مسافر بیام. رفتنی باشم نه موندنی . از اینجا دلم می خواست همه چیز رو ببرم. یه مدت که تقریبا توی یه چمدون زندگی کردم از سرم افتاد. چهل کیلو دست منه , پانزده کیلو دست بردیا , ده کیلو دست نیکا.  خودم شده ام پنجاه و چهار کیلو. یه سه تار روی دوشمه و الان دارم آخرین قطعه رو می ذارم توی کیف ام که بیام بدم بهت , بگم الوعده وفا. هم کتابت رو آوردم. هم خودم و همه ی دوستی هام رو !

کتایون

شهریور نود و دو

روتردام