عهد ما

گفت : هر کتابی که خواستی رو ببر , فقط شعرها رو نبر. گفتم باشه ولی حافظ سایه رو می برم. بقیه رو می ذارم برات.
حافظ سایه رو شش سال پیش از زهرا قرض گرفتم. یعنی قرض که نه با حافظ سایه ی خودم عوض کردم که قطعش بزرگ تر بود و توی چمدونم جا نمی شد. زهرا هم کتاب پدرش رو داد به من. گفت فقط مراقبش باش. همش با دستای خودش بازش کرده , برام عزیزه. گفتم نمی برمش خوب. گفت نه دوست دارم ببری.
 شش ساله که کتاب همیشه بالای تختم بوده. این قدر بازش کردم که می ترسم جای دستای پدر زهرا دیگه روش نباشه .کتاب هر سال سر سفره ی هفت سینم نشسته و شش ساله شب یلدا برای دوستام باهاش فال گرفتم. یادمه یه بار یکی توی وبلاگش نوشته بود که همه ی مهاجر های ایرانی حتما حافظ همراهشونه. فکر کنم راست می گفت. انگار حافظ اون تیکه از وطنه که می شه کند و آورد. برای من ولی فقط این نبود. یه تیکه از زهرا بود بالای سرم.

چمدون هام رو بستم ! از ایران که می آمدم برام مهم نبود که همه ی بارهام رو بیارم. اصلا دلم می خواست مثل یک مسافر بیام. رفتنی باشم نه موندنی . از اینجا دلم می خواست همه چیز رو ببرم. یه مدت که تقریبا توی یه چمدون زندگی کردم از سرم افتاد. چهل کیلو دست منه , پانزده کیلو دست بردیا , ده کیلو دست نیکا.  خودم شده ام پنجاه و چهار کیلو. یه سه تار روی دوشمه و الان دارم آخرین قطعه رو می ذارم توی کیف ام که بیام بدم بهت , بگم الوعده وفا. هم کتابت رو آوردم. هم خودم و همه ی دوستی هام رو !

کتایون

شهریور نود و دو

روتردام

به غزاله

زنگ بزنی بگویی چه ؟ متاسفم ؟ بگویی اشکم بند نمی آمد وقتی خبر را شنیدم چون به غایت دوستت دارم رفیق؟ بگویی این دردی است که کشیدن اش آدم را می کند یک آدم دیگر ؟ بگویی حق داری باور نکن مرگ هیچ عزیزی را , چون من هم سالهاست باور نکرده ام ؟ بگویی تا دوست داریم , تا دوست دارمت , تا اشک ما به گونه ی هم می چکد به مهر ... ؟ اگر گریه کرد چه ؟ اگر نتوانستی آن باشی که رفیقت بود برای تو در شرایط سخت چه ؟ اگر نتوانستی مثل او بروی اتفاقات خنده دار تلخ ترین روزها را در بیاوری در شب های بی خوابی پشت سر هم ردیفشان کنی که دوستت میان خنده خوابش ببرد چه ؟ چه بگویم عزیزم ! دوستت دارم و قلبم با تو می تپد ! نه قوی باش نه خود دار ! رها باش رها !

کتایون
مرداد نود و دو

آشتی

شاید خیلی کلیشه ای به نظر برسد. اما به هر حال کلیشه ها رو خود ما ساخته ایم دیگر , نه؟ من –شاید مثل خیلی دیگر از شما- در هر حالی باشم از غم و آشفتگی بگیرید تا شادمانی و عشق , دو چیز هستند که می رسانندم به آرامشی که غایت ندارد. هیچ وقت هم نبوده که نتوانند آرامم کنند. یکی آسمان و آب و ماه و خورشید و کوه است و دیگری موسیقی. این قدربه دلم قرار می آورند و به روحم بهار , که می شود که حتی نگویم به کسی حالم را از دیدن قرص ماه یا تن سرخ خورشید در گوشه ای بر آمده از کوه! نمی گویم شاید چون کودک می شوم در کنارشان. جیغ می خواهم بزنم انگار !

آن وقت این زیبارویان دلبرای من ! که دست بر قضا نه تنها برای من عشوه گرند که عروسانی هستند هزار داماد و از آن همه ی مردم جهان اند ! گاهی طغیان می کنند در برابر چشمانم ! انگار می خواهند دل ببرم از آن ها .

امروز نشسته بودم کنار دریا. آب بی کران که خورشید به رویش می تابید , دو کودک را کشید به برش و دختری هم سن و سال من را. کودکان را پس داد , دختر را نه !

هنوز آب را نبخشیده بودم , رسیدم به خانه دیدم سه کوهنورد ره گم کرده اند در دامان کوه !

آمدم قهر کنم ! آهنگ بگذارم به گوشم اصلا بگویم ببینید تنها هم نمی مانم. رو بر گرداندم از آب به سرخی گرای از خورشید دیدم ماه ایستاده از این دست تماشایم می کند!

دلم لرزید !

حالا شده ام عین این بچه ها که قهر می کنند اما توی دلشان آشتی است. شده ام عین این بچه ها که باور نمی کنند طبیعت گاهی , تلخی هم می کند. شده ام عین خودم ! که سال هاست باور نکرده ام !

رو کردم به آب , سر بر آوردم به کوه ...

کتایون

تیر نود و دو

لاهه

.

.

,

افسانه ی ماه و ماهی

آدم باید با افسانه ها زندگی کند. یعنی افسانه ها سبکی هستی اند. آدم می تواند از فکر و حقیقت سر باز بزند. افسانه را اما من دوست دارم خودم بسازم. راحت هم ساخته می شود. کافی است که باورش کنید و به جز شما حداقل یک نفر دیگر هم باورش کند که بشود به آن گفت افسانه و خیال پردازی روزانه نشود. یک دوست نازنینی داشتم من – و شاید هنوز هم دارم- که یک افسانه ای برایش ساخته بودم و او هم باور کرده بود. یکبار پریشان بود و جهان برایش سخت شده بود , من پیشانی اش را بوسیدم و گفتم که مادربزرگ من همیشه می گفت اگر کسی دوستت داشته باشد و پیشانیت را ببوسد خوشبخت می شوی !چرا که آنجا یک ماه می روید که مراقب توست. او هم باور کرد و آرام شد کمی. بعد ها بارها پیشانیش را بوسیدم و او بارها و بارها افسانه ام را باور کرد. یک روز اما پرسید که : عجیب است من هیچ نشنیده بودم از این افسانه ات, راست است؟ گفتم نه. برافروخته شد. گفتم مهم نیست که راست است یا نه. مهم این است که تو باورش کردی. بعد پیشانی اش را بوسیدم که اخمش برود.

بارها افسانه ساخته ام اما همیشه کسی نبوده که افسانه ام را باور کند , پس افسانه رفته پی کارش. یکبار هم با بردیا ساختیم یک افسانه ای. شب عید بود. مادربزرگم زنگ زد که صادق و افسانه تصادف کرده اند. مادر رفت در آشپزخانه و زد زیر گریه , پدر رفت بیمارستان و من و بردیا رفتیم پای هفت سین. دو ماهی قرمز داشتیم مثل هر سال. من گفتم بردیا اگر ماهی ها زنده ماندند تا صبح, صادق و افسانه هم زنده می مانند. یکی از ماهی ها مرد یکی زنده ماند. صادق رفت و افسانه ماند.

ماهی های قرمزم از سال پیش عید زنده مانده اند. سالم و سرحال. چاق هم شده اند کمی و هی برای ما دم تکان می دهند.می دانید می گویند اگر ماهی عید تا نوروز بعد زنده بماند, آن ماهی ها می روند در سینه تان و قلبتان به گرم ترین حالت اش می تپد؛ یعنی که دلتان گرم است ,یعنی که به آرزوهایتان می رسید , یعنی که خوشبخت می شوید و حتی اگر همه ی شما باورش کنید , یعنی که آزاد تر می شود دیارمان, مثل تکان آزادانه ی دم ماهی در آب.

کتایون

چیزی نمانده به نوروز نود و دو

دلفت

بزرگ نشدن

از بچگی هم کارم همین بود. قرار ندارم انگار. تعطیلات از هفته که می گذرد قرار از من می رود. هزار کار هم که داشته باشم , یا مثل الان درگیر کارهای بروکراتیک خسته کننده هم که باشم و زیر لب دشنام هم داشته باشم که تف به تعطیلاتی که از این اداره به آن یکی بگذرد و همه اش باشد پر کردن فرم , باز هم به خانه که می رسم باید کاری بکنم انگار دنبالم کرده اند. آن کار هم حتما باید بنیادین باشد , همیشه هم به کمد لباس ختم می شود. کمد لباس را می ریزم بیرون. شروع می کنم به دسته بندی. لباس هایی که نمی پوشم را آماده می کنم برای بخشش. در ایران می رسید دست دختر احمد آقا. اینجا می اندازیمشان در صندوق لباس های کهنه. نمی دانم هم چه بلایی به سرشان می آید. یکی دو ساعت سخت مشغول اینکار می شوم همیشه. موزیک می گذرام , دست رد می زنم به تقاضای بردیا برای خوردن چای با هم , که کار دارم سرم شلوغ است. اشکالش اما این است که همیشه در میانه ی ایجاد تغییرات انقلابی در کمد لباس , ناگهان اصلاح طلب می شوم ! و می افتم به غلط کردن که چرا همه ی کمد را ریخته ام وسط اتاق و چرا نرفتم دنبال تغییرات آهسته و پیوسته !

اینبار اما انتهای کار با کودکی فرق عمده دارد. مادر اگر بود هم اینجا نبود که بیاید با سینی چای در اتاقم , غرلندی کند که باز کار همیشگی را کردم و بی غرولند بنشیند در اتاق و لباس ها را دانه دانه بگذارد سر جایش و همه ی اینها بهانه به دستمان بدهد که تا دم صبح از زمین و زمان برای هم بگوییم.
شاید نباید بزرگ می شدم , یا شاید باید عادت کودکی را ترک کنم در آستانه ی سی سالگی . شاید هم باید کمتر دلم تنگ بشود...

کتایون

تا دست بر اتفاق بر هم نزنیم

سکانس اول:

جایزه ی نوبل صلح را می دهند به اتحادیه ی اروپا. به شوخی به دوست اروپایی ات می گویی مبارک است , می گوید شما هم می گیرید یک روز " ان شالله". سریع می گویی یکبار گرفته ایم. می گوید شخص را نمی گویم دولتتان. نمی دانی سر چه چیزی داری کل کل می کنی , می گویی , دولت شما هم شایسته اش نبود. ملت ما بود اما و یک نماینده داشت. اگر به دولت است نگران نباش خود دولت یک جایزه تعریف می کند می دهد به خودش کاری ندارد. می خندد می گوید خداوندگار پروپگندا هستی. تو هم می خندی و تمام می شود.

 سکانس دوم:

 می آیی در اتاق کار می نشینی. می زنی توی یوتیوب : جایزه نوبل , شیرین عبادی , کامکار ها. گوینده به خانم عبادی می گوید همه ی ما به شما افتخار می کنیم. بعد گروه کامکار ها را می خواند روی صحنه. برای هزارمین بار در دلت می گویی چه انتخاب خوبی کرد خانوم عبادی. یک گروه کرد. یک خانواده ی کرد. آن هم کامکارها. آهنگ شروع می شود. باز هم برای هزارمین بار در دلت می گویی: چه خوب آهنگی را انتخاب کردند. خصوصا جایی که نیمی از ارکستر دست می زنند با کمانچه و تماشاچیان را وادار می کنند به دست زدن با آنها. انگار یکبار دیگر همه را بر آن داشتند که خانوم عبادی را تشویق کنند. خودشان هم به نمایندگی از همه ی ملت ایران . بغض می کنی. یادت می آید که با که با مادر رفتید فردوگاه. با روسری سفید. خیلی شلوغ بود. پر از سر های سفید. مدام شایعه می افتاد که شاید دروغ گفتند از این خروجی می آید بیرون. عده ای می دویدند به سمت خروجی های دیگر. عده ای می گفتند نروید می خواهند متفرقمان کنند.

اشکت نزدیک است که بریزد , می زنی روی آهنگ بعدی پیشنهادی یوتیوب که جلویش را بگیری.

خانواده ی کامکار با هم می خوانند:

تا دست بر اتفاق بر هم نزنیم

پایی ز نشاط بر سر غم نزنیم

دیگر کاری اش نمی توانی بکنی. اشکت می ریزد!

کتایون

اکتبر دو هزار و دوازده

دلفت

داماد باد

عروسی من بود و این نخستین باری نبود که این خواب را می دیدم. بار اول وقتی بود که درسم تمام شد. داشتم تصمیم می گرفتم که بمانم یا برگردم. خواب دیدم در آخرین طبقه ی مجموعه ی دانشجویی ای هستم که سال اول را در آن گذراندم. در اتاق هدی. عروسی من بود. داماد نبود. من می خواستم فرار کنم , اما نمی دانستم چطور می توانم. پدر نبود , دنبال پدر می گشتم . امیدوارم بودم پدر بیاید و بگوید نمی گذارم و خلاص بشوم. پدر را پیدا نکردم , از خواب پریدم. بار دوم چندین ماه پیش بود. دولت هلند اعلام کرده بود که ویزای ایرانی ها را معلق کرده است تا اطلاع ثانوی به خاطر تحریم های جدید. عروسی من بود باز. داماد را نمی دانستم که کیست. در یک خانه ی بزرگ بودم که قدیمی بود و تاریک. دیوارهاش آبی رنگ بودند. اتاق در اتاق بود. خانه قشنگ بود اما نور نداشت. تمام دوستان هلندم در سالن بودند . خزر هم بود در یک اتاق دورتر.سمیع تمام ساز هایش را گرفته بود دستش و دهل می زد. برای شام کباب ترکی گرفته بودیم. دنبال پدر می گشتم. مضطرب بودم. دلم می خواست پدر بیاید و عروسی به هم بخورد. پدر اینبار آمد , گفتم عروسی من است. گفت هر کاری که دوست داری بکن , مبارک است.از خواب پریدم. بار سوم همین دیشب بود. ارز گران شده , تحریم های جدید تصویب می کنند علیه ایران , نوامبر انتخابات آمریکاست. بعضی ها می گویند شاید اسرائیل نوامبر تسهیلات هسته ای را بزند. عروسی من بود. همه ی فامیل هم بودند. حتی آنها که در ایران اند. می رقصیدند , من حالم بد بود. داماد نمی دانستم کیست دوباره. پدر هم نبود. بردیا هم نبود اینبار. از در سالن بیرون زدم که پدر را پیدا کنم. دیدم در یک پادگانیم. یک حیاط بزرگ خالی از درخت داشت پادگان . آسفالت بود با یک در آهنی بزرگ. همه ی مهمان ها سوار مینی بوس هایی شدند که رنگ سبز تانک را داشتند. من دنبال پدر می گشتم. نمی گذاشتند از در مینی بوس پیاده شوم. می گفتند تو دیگر ازدواج کردی.باید بمانی. من قبول نکردم. جیغ زدم و گریه کردم و به زور از در زدم بیرون. درهای مینی بوس ها را باز می کردم , مهمان های عروسی نشسته بودند با لباس های مهمانی و تفنگ در دست. مینی بوس ها داشتند راه می افتادند. وقت نداشتم در همه را باز کنم. رسیدم به یکی و راننده گفت که دارد می رود و نمی گذارد بروم تو. جیغ کشیدم , ناله کردم , فریاد زدم , گفتم من باید پدرم را پیدا کنم. در را باز کرد. پدر ایستاده بود داشت پای تخته درس می داد.صدایش کردم برنگشت. از خواب پریدم یک بطری آب خوردم و تلفن را برداشتم که زنگ بزنم به پدر.

کتایون

چهاردم اکتبر دوهزار و دوازده

دلفت