۱۳۹۷ فروردین ۹, پنجشنبه

چشم ایران

خدمتتون عارضم که ما ناگهان تصمیم گرفتیم برویم سفر نوروزی و چون از قبل برنامه ریزی نکرده بودیم در یافتن هتل دچار مشکل شدیم، جدای از قیمت گزاف هتل که باعث می شد انسان متوجه شود چه می شود ملت روانه ترکیه و امارات و غیره میشوند، هتل خیلی کم بود و ما بعد از کلی بالا و پایین از سایتی به نام اتاقک، اقامتگاه بوم گردی ای در روستای زیارت برگزیدیم و پولش را هم تمام و کمال پیش از ورود از ما گرفتند. شب بعد از کلی کیف کردن در مسیر ساعت ۱۰:۳۰ رسیدیم به روستا -که البته تبدیل شده بود به موزه ی ساختمان های نوساز بدکیفیت و بافتش به کلی ویران شده بود- و با کلی پیچ و تاب رسیدیم به خانه کذایی که در کمال ناباوری مالک در یک خانه در حال ساخت را باز کرد و ما را هدایت کرد داخل پارکینگ! ما که هنوز خوش خیال بودیم گمان کردیم که اینجا را برای پارک ماشین در نظر گرفته و خانه جای دیگری است! از ماشین که پیاده شدیم دیدیم روی پله ها که نه رویشان هنوز سنگ شده بود نه دستگیره داشتند چند تا گلیم انداخته اند و دو تا شمعدانی گذاشته اند. رسما کارگاه ساختمانی ای بود که اگر می خواستی مقررات ایمنی را رعایت کنی باید کلاه سرت می گذاشتی و داخلش می شدی. ما حیران از پله ها رفتیم بالا و وارد واحدی شدیم که تویش را کاه گل کرده بودند مثلا اقامتگاه بوم گردی است! طبیعی است که بعد از اعتراض ( بگذریم که اعتراض که کردیم صاحب ملک معتقد بود به او توهین شده!) محل را ترک کردیم و ساعت ۱۱ شب ویلان کوچه های گرگان شدیم. حالا می رسیم به قسمت خوب قصه. در اولین محل تلاش مذبوحانه برای یافتن هتل رسیدیم به هتل ایرانگردی-جهانگردی و من سخت آشفته و عصبانی رفتم و تقاضای اتاق کردم. گفتند اتاق ندارند و من یکهو سفره ی دلم را باز کردم که چه بر سرمان آمده و عکس های خانه را هم نشان دادم. سریع یکی زنگ زد به دوستش در میراث و آن یکی برایمان دنبال هتل گشت. همان نیمه شبی شماره موبایل مسئول گردشگری استان گلستان را دادند به ما و گفتند زنگ بزنیم و شکایت کنیم. زنگ زدیم و آقای قیاسی زاده نیم ساعتی اصرار کرد که برویم خانه شان بخوابیم و بعد که قبول نکردیم هتلی برایمان یافت و گفت تا مستقر نشویم و پیامک ندهیم نمی خوابد! بنا شد صبح برویم پیشش و هم از وب سایت هم از صاحب خانه شکایتی تنظیم کنیم. صبح به اصرار تورج که به غایت مهربان است اول  زنگ زدیم به وب سایت که اگر رفتارشان درست بود از شکایت صرف نظر کنیم. مدیریت وب سایت هم در کمال تعجب گفت که آنجا خیلی هم خوب است و پولمان را هم فعلا نمی تواند پس بدهد شاید بعدا. زنگ زدیم به آقای قیاسی زاده گفت بلند شوید بیایید میراث هم شکایت تنظیم کنید هم ساختمانمان دیدنی است کیف کنید. راست می گفت ساختمانشان که اتصال چند خانه قدیمی بود، بی نظیر بود. رفتیم در اتاق مدیریت بحرانشان هم کارشناسان بودند هم مدیران هم نیروی انتظامی که امور تسریع شود. همان جا جلوی چشممان چک کردند که مجوزی برای این افراد صادر کرده اند یا نه و چون پاسخ را نه یافتند در لحظه نیرو فرستاند برای بازدید و پلمب! آن طرف هم دوست وب سایتی ترسید و سریع پولمان را ریخت. میراث البته از طرف ما به پلیس فتا شکایت کرد، به ما چای داد و گفت دیگر غم به دلتان راه ندهید، بروید کیف گرگان را ببرید، بقیه امور با ما. دم در موقع بیرون آمدم گفتم چشم ایران به شما روشن است و موقع گفتنش صدایم از بغض لرزید. آمدیم بیرون هوا روشن و پاک بود و گرگان به غایت زیبا. بغضم را فرو دادم و بلند و از ته دل خندیدم!  
کتایون
فروردین ۹۷

۱۳۹۵ آذر ۱۴, یکشنبه

در گلستان دامنش

هنوز از فکر آن رویا در نمی آیم. کوهستان های بلند و دشت هایی در دامن، بهار بود. بوی خوشی در دماغم می پیچید. پیاده روی می کردم. در تپه ها دوستانم را می دیدم. دست تکان می دادم. چند تایی پشت وانت نشسته بودند و از دیدنشان حسابی خندیدم. یارم رسید. خیلی جوان بود. به غایت خوش سیما. در آغوشم گرفت. دستش را گرفتم گفتم برویم خانه. خانه، کلبه ای چوبین بود با دید به دشت های فراخ. انگار حتی در گلستانه در زمینه پخش می شد. صدای احمدرضا احمدی می آمد. مادر در را باز کرد. تعجب نکردم. گرم در آغوشش گرفتم. تعجب کرد. خندید و پرسید چه شده؟ چرا پیش دوستانت نیستی؟ گفتم پیش تو خوب است. بوسیدم. جا پهن کرده بود که استراحت کنیم.صدایش واضح و شفاف بود. بعد از 9 سال و اندی که صدایش را در هیچ خوابی نشنیده بودم.خوابیدم و چونان  آرامشی در خواب  داشتم که انگار هرگز پیش از این نخوابیده بودم. نمی ترسیدم که برود.نوازش دست هایش را روی صورتم احساس می کردم. بوی تنش نزدیک بود. خود خودش بود. زیبا، مهربان ، شاداب ، زنده .
بیدار که شدم، هنوز بود. چای ریخته بود. با پدر در آشپزخانه می خندیدند. چای را خوردم. و نرفتم. از خواب بیدار نشدم. همان جا ماندم. در همان دشت های فراخ؛ کوه های بلند. در گلستان دامنش.

کتایون
14 آذر 95 

۱۳۹۴ آبان ۳۰, شنبه

اسباب بازى

مى رويم براى بچه ها اسباب بازى بخريم. به هم نگفته ايم اما از كارهاى مورد علاقه مان است. مى رويم در اسباب بازى ها غرق مى شويم. او بيشتر از من. پيشنهاد مى كنم بلز بخريم و يك حوض آبى و قطار چوبى. همه ى پيشنهاداتم را بچگى در آن قحطى و گرانى اسباب بازى و فراوانى ايده هاى كمونيستى ، استثنا داشته ام. عقلم فقط به همان ها قد مى دهد. هنوز هم به نظرم جذاب ترين اسباب بازى هاى جهانند. او برعكس درگير اسباب بازى هاى جديد است. توجهم را به چند رباط كوچك جلب مى كند. محوشان مى شويم. بعد سعى مى كنيم خودمان را از لگو ها جدا كنيم. هميشه برايشان لگو مى خريم. گناهى نكرده اند . يك سرى دايناسور و موجودات غريب هم هستند. به نظر من ترسناكند. مثل اينكه يحيى اخيرا دوستشان دارد. بدون كلام برشان نمى داريم. تفنگ هاى كنارى را هم. براى سوفيا كار سخت تر است. اسباب بازى هاى زير سه سال كمترند و دخترانه ها به نظر من اسف بار. به جز باربى و عروسك شاهزاده ها، يك مايكرويو براى ١٨ ماه به بالا هم هست و يك كالسكه بچه. نمى خريم. مى آييم بيرون، مى رسيم به ميدان ونك. تعداد زياد پليس هاى ضد شورش در ميدان ونك زود از جهان كودكانه جدايمان مى كنند. مى ترسم. پليس ها اما خيلى غير جدى ايستاده اند. روى هم لم داده اند، لباس هاى ضدگلوله هم را به شوخى باز و بسته مى كنند، باتوم هايشان را سفت مى كنند. مى گويد نكند مير حسين طورى اش شده. سرم را به انكار تكان مى دهم.مى گويم بگذار بپرسم. سربازى از آن وسط رو به مردم مى گويد، داعش آمده و بلند بلند مى خندد. دلم مى خواهد دستم را بلند كنم و محكم بكوبم توى صورتش، بگويم باتوم توى جيب و اسلحه ى توى دستت اسباب بازى نيست جوانك، بيدار شو. به جايش دست او را در دستم فشار مى دهم. لبخند محوى به هم مى زنيم. فكر مى كنيم خوب شد با هدايايمان، يحيى را براى جنگ و سوفيا را براى خانه، آماده نكرديم ...

كتايون
روز آخر آبان ٩٤
تهران

۱۳۹۴ تیر ۲۴, چهارشنبه

دارم اميدى

براى بچه ها خوشحالم. همان هايى كه ديشب بى اطلاع روى شانه هاى پدر و مادرهايشان خوشحالى مى كردند. براى آن بيخبران شاد و سرخوش و معصوم، كه شايدچون ما لا به لاى حرف هاى پدر مادرهايشان، جنگ را نشنوند و تا سال هاى سال، سرباز و اسلحه و پادگان و خون در خواب هايشان خود نمايى نكند.
براى بچه ها خوشحالم. براى آن ها كه شايد لازم نباشد سال ها بعد در جوانى در كشورى ديگر، تفاوت بين ايران و عراق را به همكلاسى غير ايرانيشان توضيح دهند و اگر لازم شود توضيح دهند، لازم نيست بگويند، احمدى نژاد، لازم نيست تفاوت عرب و عجم بگويند، از سعدى نقل كنند و عكس صعودشان بر قله دماوند را نشان دهند.... 
براى بچه ها خوشحالم كه شايد هيچ وقت مجبور نباشند پرچم يك كشور ديگر را سر صف مدرسه به آتش بكشند، شعار مرگ دهند !
براى بچه ها خوشحالم كه شايد بتوانند بهتر از ما، زندگى را زندگى كنند! 
كتايون
٢٤ تير ٩٤
تهران

۱۳۹۴ تیر ۲۰, شنبه

آن مرد

١٩ سالش بوده كه پدرش گفته بيا با من برويم سفر، شهر به شهر و كو به كو رفته اند، ماشين را در تعميرگاهى در سارى گذاشته اند و در گنبد كاووس از او خواسته كه برگردد تهران. به روز نكشيده جسدش حلق آويز در خانه اى پيدا شده. تا خودشان را برسانند مدفون زير خاك بوده، ٢٤ تير١٣٤٤. هيچ وقت از او برايم حرف نزده بود. وقتى به نظرش پسرش بزرگ شده بود برايش تعريف كرده بود. دل خوشى از ماجرا نداشت. تنها مانده بودند. خودش اهل ايستادن و جنگيدن است. مادرش هم نمى گذاشت حرفش را بزنيم. خشم داشت. مرد، به زندگى خودش پايان داده بود و اين بخشودنى نبود. هيچ خاطره اى از او نقل نمى شد. سهم من از او يك عكس بود به ديوار خانه مادرش، عين پسرش! 
چند وقت پيش، دوست پدرش، در بستر بيمارى صدايش كرد. گفته بود جسد فقط حلق آويز نبوده، دستانش هم از پشت بسته بوده. در پرونده عدليه هم آمده. براى آنكه ماجرا كشدار نشود زود تدفينش كرده اند، او و همه رازهايش را. ساعت ها برايش از او حرف زده بود...
امروز آمد پيشم. گفت پس فردا عازم گنبد كاووس است. مى رود بر سر مزارى بى نام، كه به مرد بگويد پسرش، بعد از ٥٠ سال، قهرمان كودكى اش را باز يافته است! 
پرسيدم : او را بخشيده اى؟
 تلخ، خنديد. 

كتايون 
١٩ تير ٩٤
تهران

۱۳۹۴ فروردین ۸, شنبه

حضور قاطع اعجاز

كليد انداخت آمد تو. تعجب نكردم اما شروع كردم به قيل و قال كه اينهمه سال كجا بودى؟ سرش داد مى زدم. اولين بار بود. مثل هميشه ساكت بود. از خانه زدم بيرون. در يك خيريه بزرگ كار مى كردم. رفتم آنجا همهمه بود. پر از آدم. مضطرب شدم. ترسيدم برود. دوان دوان راه برگشت خانه را پيش گرفتم. موبايلم را برداشتم زنگ بزنم بگويم بمان غذا را با هم بخوريم. تلفنش را نداشتم . مگر مى شود؟ بالا و پايين كردم. دل توى دلم نبود. شماره يادم نمى آمد. كتايون فكر كن، فكر كن. بالاخره شماره اش يادم آمد. توى بقالى سر كوچه بودم. زنگ زدم گوشى را برداشت. گفت سلام بر عشق و اميد و آرزو. مثل هميشه . گفتم نرو، تو را به خدا نرو. بمان غذا دارم. كوكوى سبزى و برنج.نرو. تلفن خش خش مى كرد. صدايش را درست نمى شنيدم. تلفن قطع شد. از خواب پريدم. 
لابد اينجاست. كنار پرنده هايى كه به بهانه برنج روى تراس دور خودم جمع كرده ام. لاى گلدان ها. لابد اينجاست روى مبل كنار من نشسته. يا توى آشپزخانه به شمعدانى ها نگاه مى كند. 
حتما اينجاست ! نه! نمى تواند زير آن سنگ سفيد خفته باشد! مرگ او دروغى است كه ما نزديك هشت سال است به خودمان مى گوييم
 و باور نمى كنيم !

كتايون 
هفتم فروردين ماه ٩٤
تهران