دردنامه

دوست هميشگى من
سلام
اميدوارم كه حالت خوب باشد.  مى دانم حتما تو هم از من گله هايى دارى و شايد هم حتى دلت شكسته باشد . البته اگر دلت شكسته بود شايد گذاشته بودى رفته بودى و لابد فوقش يه كمى دلگيرى ، چون مدام پيشم مى آيى و سعى مى كنى تنهايم نگذارى. خوب تو هم به من حق بده . اين كه نشد رابطه. يك طرفه. به ولاى على قسم من يك بار هم نشده بيايم سراغت ! شده؟ پس نمى توانى حتى همان يك كمى هم دلگير باشى. مى دانم سعى كرده ام تو را از سرم بپرانم و مرهمى بگذارم بر دردم ولى تيشه به ريشه ات نزده ام كه. با اينكه هميشه مهمان ناخوانده اى و وقتى مى آيى همه براى من دلسوزى مى كنند. نه اينكه از دلسوزى آدم ها خوشم بيايد ولى توجه گاهى هم بد نيست. من البته آن موقع هم كه به خاطر تو دست نوازش بر سرم مى كشند دلم مى خواهد بروى. اصلا چرا نمى روى؟ اين كه نشد دليل! عقد ما را در آسمان ها بسته اند و من در خون تو هستم و ارث است و فلان و بهمان. اينها همه حرف است! مگر موهايم را قرمز نكردم؟ تو را هم مى گذارم كنار. الان كه اين نامه را مى نويسم كه روى چشمانم جا دارى و كارت ديگر از فتح شقيقه هم گذشته است ! حالا كه تو روى چشمانم نشسته اى و جم نمى خورى من چطورى مى توانم بنويسم " باز آى و بر چشمم نشين اى دلستان نازنين"؟ اصلا براى دل ستان نازنين جا هست آن بالا؟
خسته شدم! حضورت حتى نمى گذارد نامه ام را تمام كنم. بگذار بدون دعوا جدا شويم. حرف آخرم اين است:
دست از سرم بردار! اى "سردرد" سمج!

امضا
كتايون
٨ جولاى ٢٠١٤
روتردام

شريك زندگى

با گل فروش سلام گرمى كرد و معرفى كرد دخترم. گل فروش گفت كم پيدا شده ، جواب داد كه از راه سفر مى آيد گاهى و از كنارش رد نمى شود. گفت گل ها را تو انتخاب كن. بار قبل هم همين كار را كرده بود. مى دانست مى روم سراغ گل هاى زرد. گل هايى كه سال ها قبل برايش خريده بود. وقتى بابت مريضى كوچكى بسترى شده بوده در بيمارستان و آن وقت بوده كه ترسيده از دستش بدهد. گل زرد خريده و رفته بيمارستان و از او خواسته تا ابد شريك زندگى اش شود. بدون اينكه در چشمانش نگاه كنم گل ها را دادم دست گل فروش. نشستيم در ماشين سكوت را شكست . گفت باورت مى شود ؟ گفتم نه، هنوز نه. گفت من هم. باز هم به هم نگاه نكرديم. چپ و راست گفت و آدرس داد و اشاره كرد به كاجى كه سايه اش مى شناختش. گفت هميشه اينجا پارك مى كنم. خنك است. باز هم نگاهش نكردم ، گل ها را كه بر مى داشتم داشت با رفتگر چاق سلامتى مى كرد و حال دخترش را مى پرسيد. وقتى رسيديم من توانى برايم نمانده بود. بغضم تركيد. بدجور هم تركيد. نگاهم نكرد. گفت شراب غمش هفت ساله شده، اما هنوز تازه است.گلو را مى سوزاند.

به بهانه ى هفت سالگى جاودانگى مادرم
تقديم مى شود به پدرم

رابطه ی هورمون و چای زنجبیل

نشته اید در دستشویی و دارید سعی می کنید لفتش بدهید. هورمون هاینتان به جای شما فکر می کنند و تمام تلاشتان این است که به جایتان عمل هم نکند ! یک بازی روی موبایلتان باز کرده اید که حواس هورمون هایتان پرت شود و آرام بگیرید. یک آدمک بیخود می دود و هی باید خم بشود و راست بشود که نخورد به سنگ هایی که اگر بخورد بهشان در دم تبدیل می شوند به سنگ قبرش. آدم را یاد زندگی می اندازد. هی بدو بدو تا نمیری ! هورمون های آدم در این ایام فلسفی هم می شوند.در اتاق کناری خانوم فلانی دارد بلند بلند از حسن های چای سبز حرف می زند. می گوید مثلا پدر بزرگ و مادربزرگ من همیشه چای سبز می خورند. شما فکر می کنید به سن خانوم فلانی که با وجودی که اختلاف چندانی با شما ندارد پیردختر می نماید و از همین سن افتاده به صرافت سالم زیستن. بعد هم فکر می کنید خانوم فلانی که به نوعی پیر است، چطور مادر بزرگ و پدر بزرگش زنده اند. آدمک را می دوانید. آقای بهمانی - که در نوع خودش آدم جالبی است- به طعنه می گوید : این طور که شما می گویید که خوب آب بخوریم اصلا. خانوم فلانی یک کاراکتر بارز دیگر هم دارد! طعنه ها را هرگز نمی فهمد! و ادامه می دهد که چای زنجبیل هم شنیده است خوب است ولی خودش تا به حال نخورده است. دوباره خانوم فلانی می رود روی مختان که خوب پس بیخود می کنی توصیه می کنی وقتی نخورده ای. هی دلتان می خواد از توی دستشویی داد بزنید که "خانوم فلانی خانوم فلانی " شنیدن کی بود مانند" خوردن" "بعد هم قاه قاه بخندید. چون آنجا نشسته اید که نگذارید هورمون هایتان جای شما عمل کنند داد را نمی زنید و آدمک را در صفحه ی مجازی سیاه و سفید می دوانید، می دوانید ، می دوانید تا بخورد به یک سنگ ! سیفون را در میان حرف های خانوم فلانی و توصیه های ایمنی اش برای بهتر زیستن می کشید و فکر می کنید این نوشته را بعد از نوشتن جایی منتشر نکنید بهتر است !

( هر گونه شباهت به افراد حقیقی اتفاقی است.)

کتایون

27 فروردین 93

تهران

قرار و بى قرارى شهر

من از خانه هاى خيلى منظم خوشم نمى آيد. از خانه هاى مجله اى ، كه احساس مى كنى دست به هيچ چيزى در آنها نمى شود زد. حتى بايد نشستنت روى مبل را هم تنظيم كنى كه در "عكس"خوب بيافتد. از شهرهاى خيلى منظم هم خوشم نمى آيد. اصلا به نظر من نظمِ به غايت ،ديكتاتور است ! تو را در قالب خودش فرو مى برد و نمى گذارد جُم بخورى !
...
چند روزى است آمده ام استانبول ! از در و ديوار برايم پيغام مى رسد كه آنجا چه كنم، چه بخورم و كجا راه بروم. از قدم زدن در كوچه و پس كوچه هاى شهر و در ميانش چاى تركى در استكان كمرباريك نوشيدن بگيريد تا سوار بر كشتى از تنگه ى بوسفور تا درياى سياه رفتن و چشم سياه را به وسعت دريا گستردن . انواع اسم غذاها را شنيده ام كه بايد بخورم و مكان هايى كه بايد بروم و ببينم . همه مربوط به مكان هاى ثابت ، خوردنى هاى معمول و اتفاقات تكرار شونده به جز يكى. دوستى پيغام داد كه برو از دستفروش كنار مترو جوراب رنگى بخر! رفتم دنبال دستفروش و نيافتمش . چشم دواندم ، گفتم شايد دستفروش الان بلوط مى فروشد يا نارپرتقال. شايد از بخش اروپايى رفته است در آسيايى جوراب مى فروشد. شايد نزديك درياى سياه جايى نشسته، چشم سيه دوخته به دريا!
...
يك فرش تركمن در اتاقم داشتم كه پر از اشتباه بود. يك گل هايى اين طرف بودند كه متقارن آن طرف نبودند ، يك جاهايى انگار پشم تمام شده بود ، از ميانه ى راه رنگش عوض مى شد يا نقشش ناتمام مى ماند . اينها در اولين نگاه پيدا نبود ، بايد مثل من به دنبال اين اشتباهات مى گشتيد ،خيره مى شديد به فرش و از يافتن بى نظمى زنده اش كيف مى كرديد. خيال مى كرديد بافنده ى فرش عين ماشين نشده كه  فرش هاى تميز و گران تبريز را ببافد ، حيات دارد ! آدمى است ، اشتباه مى كند !
...
دلم مى خواست روزها وقت داشتم و ساعت ها خيره مى شدم به اين شهر ، كه نه فقط نظمش كه بى نظمى اش هم در ذهن رهگذران گذرانش، مى ماند.

كتايون
فروردين ٩٣
استانبول

اسفند را زيستن

اسفند ماه معلقی است. این را حتی ابرها هم قبول دارند ! و جوانه هایی که گه گاه زودتر از بهار سر بر می آورند از خاک . و باد که می شود نسیم و خورشید که بیشتر می تابد! اسفند نه بهار است نه زمستان ! پا در هواست ! منتظر است! درست مثل من! منتظرم سال نو بیاید بروم کلاس ساز . زنگ بزنم به دوستانی که دلشان را شاید شکانده ام برای آشتی . بهانه به دستم بدهد سال نو که به معشوق سابقم زنگ بزنم تا صدایش از خاطرم نرود ، به خودم وعده دهم که پنچ شنبه های سال نو را هر هفته می روم کوه و  نمی ترسم صدایم را ول می کنم در کوه و بلند بلند آواز می خوانم...

اسفند را آدم زندگی نمی کند. درست مثل همه ی لحظه هاو ساعت ها و روزهای بینابین دیگر زندگی. مثل پشت چراغ قرمز ! یا فاصله ی میان دو عاشقی !  مثل ساعت آخر چهارشنبه سر کار یا بعد از ظهر جمعه ها . یا مثل وقتی که پدر دنا سرباز بوده ، روی دیوار کشیک می داده تا صبح . کمربندش کمرش را می آزرده و تمام آن ساعت ها که قدم می زده روی دیوار ، به فکر سپیده ی صبح بوده که برسد. از دیوار بپرد پایین و کمربندش را باز کند.

شاید پدر دنا باید همان بالا که بود دست می برد به کمربندش کمی شل اش می کرد. شاید من باید همین امروز زنگ بزنم به دوستم که غم از دلش برود. شاید سازم را باید بگیرم دستم در این بعد از ظهر جمعه پنج ضربی اصفهان علیزاده بزنم ! شاید من باید پشت چراغ قرمز بلند بلند صدایم را ول کنم و آواز بخوانم. شاید من باید هر روز عاشق شوم!

شاید ما باید، اسفند را زندگی کنیم که نکند زندگی در انتظار میان دو اتفاق ، برود !

 

کتایون

اسفند نود و دو

تهران

 

" پس بگردید و بگردد روزگار"

از پيش لباس هايم ، مى روم پيش كتاب هايم

از پيش پدر ، به آغوش برديا 

 از ماشين پياده مى شوم، سوار تراموا مى شوم

از بزرگراه هايى كه مرا به تو هنوز نرسانده،  به كوچه ای باریک مخصوص پیاده و دوچرخه

از كوه بلند پرتاب مى شوم به پستى بى نشانه

از دودى كه از كنده ى تهران بلند شده ، به باد مى روم !

سردم مى شود

از باد مى گريزم به آفتاب !

عجب !

برگشتم سر جاى اولم !

مى چرخم

مى چرخد دنيا

مى گردد روزگار

مى غلتد سر من

 به سمت آفتابی

که شمایید

شاید بخندید اما من؛

آفتابگردان شده ام !

و می گردد سر من

به سمت آفتابی که شمایید.

از پیش لباس هایم ؛ می روم پیش کتاب هایم

از پیش پدر ؛ به آغوش بردیا

...

متن من نیز

مانند روزگار

می گردد

و من را مدام

 بر می گرداند

سر جای اولم !

كتايون

بهمن ٩٢

تهران

  

نشمردن

اين اعداد سنگين شده اند .

از ده كه مى شمردم به يازده ، انگار يك سال طول كشيد ! ديگر نشد بشمارم!

 كودك شدم ! به همه ده انگشت دستانم را نشان دادم و گفتم : ده !

لابد صدايى هم گفت : خاله ها و عمو ها ، همين قدر بلد است بشمارد دخترمان. 

حالا به جاى بستن انگشتان در حين شمارش، دارم دانه دانه بازشان مى كنم . سه چهارتايش باز شده اند . لازم نيست روزها را زياد كنى تا برسى به شكلات پنهان در مشتم ! اگر يك باره بيايى كودك تر مى شوم و دست مى زنم . شكلات مى افتد در مقدم راهت . 

اعداد سنگين شده اند .

من ديگر نمى شمرم . 

اصلا بچه تر مى شوم 

انگار حساب نمى دانم چيست !

انگار كتاب نمى دانم چيست !

من مى مانم و خيال!

مى رويم به خيابان

به غذا فروشى هايى كه اين مدت باز شده اند

مى رويم دركه كه مطمئن شويم همه چيز سر جايش هست !

مى رويم بتهوون هزارتا سى دى برايت مى خريم 

مى رويم سينما ، پاپكورن هم مى خوريم!

اصلا نمى رويم ، 

می نشینیم

مى نشينيم به تماشاى شهر !

مشتم را باز مى كنم

دانه

دانه

همين روزهاست كه بيايى .

کتایون

بیستم آذر ماه نود و دو

تهران